Tsy nifarana tamin’ny didim-pitsarana ny adin’i Amelia. Tsy nifarana tamin’ny feon’ny mpitsara nilaza hoe meloka. Tsy nifarana tamin’ny varavarana vy nikatona teo anoloan’i Richard.
Ny ratra sasany tsy hita maso.
Rehefa nateraka i Esperanza, tamin’ny maraina mangina sy mazava, dia nisy fiadanana hafa niditra tao amin’ny efitra fiterahana. Tsy toy ilay fiadanana marefo taloha, izay mora potika amin’ny feon’olona na fikasan’olona. Fa fiadanana mafy, vita amin’ny ranomaso sy fanapahan-kevitra.
Nitazona ilay zazavavy kely teo an-tratrany i Amelia, nahatsapa ny hafanan’ny aina vaovao, ny fofona mamy, ny fiainana izay tsy nahalala ny faharatsian’ny tontolo. Nitomany izy, tsy noho ny fahatsiarovana ratsy, fa noho ny fahatsapana hoe: “Velona isika. Tafavoaka.”
“Salama, Esperanza,” hoy izy nibitsibitsika. “Tsy hisy hanary anao amin’ny habakabaka intsony.”
Nandeha ny volana. Nitombo i Esperanza. Nitombo koa ny asa nataon’i Amelia.
Ilay trano fiarovana izay nisy azy nandritra ny fahatahorany dia lasa fototra iray. Nanangana ivon-toerana izy, tsy ho an’ny vehivavy manan-karena na malaza, fa ho an’ireo vehivavy very fanantenana, voahitsakitsaka, noheverina ho tsy misy lanjany.
Nomena anarana hoe “Casa Esperanza” ilay toerana.
Tsy trano fotsiny izy io. Toerana ianarana. Toerana anaovana fanazaran-tena. Toerana itomaniana tsy misy fitsarana. Toerana ahafahana manangana indray ny aina potika.
Indraindray, rehefa mandeha eo amin’ny efitra fandraisana izy, mahita vehivavy mipetraka mangina, mitrotro zaza, na mitazona kitapo tokana sisa ananany, dia miverina ao an-tsainy ilay andro teny amin’ny habakabaka.
Ilay rivotra nandona ny tarehiny. Ilay fianjerana.
Ny fahasamihafana? Tsy nisy olona nahita azy latsaka. Fa ireo vehivavy ireo, latsaka teo imason’ny rehetra, nefa tsy nisy naninjitra tanana.
Nijoro ho tanana izy.
Saingy tsy mora.
Nisy alina mbola nifoha tampoka i Amelia, ny vatany mangovitra, toy ny hoe mbola latsaka avy eny ambony. Indraindray, naheno feon’angidimby izy dia nijanona tsy nihetsika, ny fofonainy lasa mavesatra.
Indray andro, raha natory teo amin’ny sandriny i Esperanza, nisy fanontaniana nitsidika ny fony:
“Raha mbola eto izy?”
Tsy hoe afaka i Richard. Tsia. Tao am-ponja izy. Voasazy ela.
Fa misy olona toa azy tsy manaiky mora foana.
Nisy taratasy tonga indray andro, tsy misy sonia mazava. Fotsy tsotra, misy fehezanteny tokana:
“Tsy ho vitanao ny handositra ahy mandrakizay.”
Nihamangatsiaka ny rivotra tao amin’ny biraony rehefa namaky izany izy.
Tsy natahotra toy ny taloha izy. Fa nisy fahatsiarovana niverina, toy ny aloka lava miverina amin’ny masoandro milentika.
Nampandrenesiny avy hatrany ny ekipany. Nampitomboina ny fiarovana. Nampahafantarina ny mpisolovava sy ny manampahefana.
Fa tsy nolazainy tamin’ny media.
Tsy te hanome azy sehatra indray izy.
Rehefa feno herintaona i Esperanza, nanao fety kely tao amin’ny zaridainan’ny Casa Esperanza izy ireo. Tsy fety be tabataba, fa fety feno hehy sy zaza mihazakazaka.
Nijery ireo vehivavy niara-niasa taminy i Amelia, nahita azy ireo mitsiky voalohany taorian’ny fotoana lava. Nisy iray tamin’izy ireo, i Sofia, izay tonga volana vitsy lasa izay, nitondra ratra sy tahotra.
“Raha tsy teo ianao,” hoy i Sofia taminy, “tsy ho velona aho izao.”
Nitsiky moramora i Amelia. “Tsy izaho irery. Ianao no nitsangana.”
“Fa ianao no nampahatsiahy ahy fa afaka mitsangana.”
Nisy fahanginana fohy teo amin’izy roa.
“Indraindray,” hoy i Sofia, “matahotra aho sao hiverina izy.”
Nijery azy i Amelia. Nahita ny tenany taloha tao amin’ny masony.
“Ny tahotra,” hoy izy moramora, “tsy midika hoe resy isika. Midika hoe mahatsiaro isika. Fa ankehitriny, tsy irery ianao.”
Nihazona tanana izy ireo.
Tao am-ponja, tsy nijanona ny fikasàn’i Richard.
Nandefa fangatahana fitsarana indray izy. Nilaza fa tsy ara-dalàna ny porofo sasany. Nilaza fa voafitaka. Nilaza fa narary saina izy tamin’izany fotoana izany.
Ny mpisolovavany vaovao dia lehilahy fetsy, tia sehatr’olona.
Nipoitra indray ny anaran’i Amelia tamin’ny gazety.
“Raharaha taloha miverina misokatra?”
“Fahadisoana ara-dalàna ve?”
Tsy tezitra i Amelia.
Fa reraka.
Tsy noho ny tahotra. Fa noho ny fahatsapana hoe tsy tapitra mihitsy ny ady.
Indray hariva, nipetraka teo amin’ny efitra fatoriany izy, nijery an’i Esperanza natory.
“Te hanome anao tontolo mangina aho,” hoy izy nibitsibitsika. “Fa indraindray, tsy maintsy miady indray aho mba hahazoanao izany.”
Nitsiky tao anatin’ny torimasony ilay zazavavy kely, tsy nahalala ny onjan’ny raharaha mitranga ivelan’ny efitra.
Nandritra ny fitsarana fanampiny, niseho indray i Amelia.
Tsy tahaka ny taloha intsony izy. Tsy ilay vehivavy voafitaka, tsy ilay vehivavy nitsangana avy eny ambany.
Fa vehivavy efa nianatra.
Rehefa nanontany azy ny mpisolovavan’i Richard hoe:
“Tsapanao ve fa mety diso fandray ny fihetsiky ny vadinao ianao tamin’izany fotoana izany?”
Nitsiky moramora izy.
“Rehefa misy olona manosika anao hianjera avy eny ambony,” hoy izy, “tsy mila mandinika lava ianao vao mahafantatra fa tsy fitiavana izany.”
Nisy feo niparitaka tao amin’ny efitra fitsarana.
Nanohy izy:
“Ny fahadisoana dia mety hitranga indray mandeha. Fa ny fikasan-dratsy, rehefa voarakitra amin’ny banky, amin’ny hafatra, amin’ny fifanarahana miafina… tsy hadisoana izany. Safidy izany.”
Nangina ny mpisolovava.
Nijery mivantana an’i Richard izy voalohany taorian’ny fotoana ela.
Tsy nisy fitiavana tao amin’ny masony. Tsy nisy fankahalana.
Fa fahaiza-mandanjalanja.
“Tsy ho entiko mandritra ny androm-piainako ny alokao,” hoy izy. “Fa tsy havelako koa ianao hanimba ny hazavan’ny zanako.”
Tapitra tamin’ny fandavana ny fangatahan’i Richard ny fitsarana.
Niverina tany am-ponja izy, henjana kokoa ny fepetra.
Rehefa niverina tao amin’ny Casa Esperanza i Amelia, nisy fihetseham-po hafa tao aminy.
Tsy fandresena mafy. Fa famotsorana.
Indray andro, nanontany azy i Esperanza, efa telo taona tamin’izay:
“Neny, nahoana no be olona eto?”
Niondrika izy, nijery ny mason’ny zanany.
“Satria indraindray,” hoy izy, “misy olona very ny lalany. Dia tonga eto izy mba hahita indray.”
“Toy ny ahoana?”
“Toy ny reny izay manary ny tahony. Toy ny zazavavy izay mianatra milaza hoe tsia.”
Nieritreritra kely i Esperanza. “Dia ianao ve no manome lalana azy?”
Nitsiky i Amelia. “Tsia. Manazava jiro fotsiny aho. Izy ireo no mandeha.”
Tonga ny andro iray tsy nampoizina.
Nisy lehilahy antitra tonga teo amin’ny vavahady. Tsy nanao akanjo lafo, tsy nisy fihetsika mampiahiahy. Nitondra valizy kely.
“Te hihaona amin’i Amelia aho,” hoy izy tamin’ny mpiambina.
Rehefa nandre izany i Amelia, nandeha nitsena.
Fantany avy hatrany ilay tarehy.
Rahalahin’i Richard.
Efa ela tsy nifandray izy ireo. Tsy niseho nandritra ny fitsarana izy. Tsy niaro, tsy nanohitra.
“Fantatro fa tsy tokony ho tonga aho,” hoy izy, feo malemy. “Fa tonga aho satria… tsy te hitovy amin’ny rahalahiko.”
Nangina i Amelia.
“Manana taratasy avy aminy aho,” hoy izy nanohy. “Fa tsy ho anao. Ho an’ny zanakao.”
Nihamafy ny rivotra.
“Tsy voatery raisinao,” hoy ilay lehilahy. “Fa mieritreritra aho fa indray andro, mety hanontany izy.”
Nijery ilay valizy i Amelia.
“Tsy te hitondra aloka eto aho,” hoy izy moramora. “Fa tsy te hanakana ny fahamarinana koa.”
Noraisiny ilay taratasy.
Tsy novakiany avy hatrany.
Nandalo andro maro. Herinandro aza.
Indray alina, rehefa natory i Esperanza, nipetraka irery tao amin’ny biraony i Amelia, nitazona ilay valopy.
Nosokafany moramora.
Ny sora-tanana fantany tsara.
“Amelia,
Tsy mangataka famelan-keloka aho. Fantatro fa tsy mendrika izany. Fa isan’andro eto, mieritreritra aho hoe ahoana no nahatonga ahy ho olona afaka nanosika anao hianjera.
Tsy noho ny vola. Tsy noho ny lova.
Fa noho ny fahatsapana fa tsy ampy aho.
Tsy vitako ny nijoro teo akaikinao, ka niezaka aho hanapaka ny tongotrao.
Fantatro fa tsy hahita ahy intsony ny zanako. Fa raha indray andro manontany izy hoe iza aho, lazao aminy fa tsy nianatra nitia araka ny tokony ho izy aho.
Ary lazao aminy fa izy no zavatra tokana tsara nivoaka avy tamin’ny fahadisoako.
Richard.”
Nangina ny efitra.
Nikatona ny mason’i Amelia.
Tsy nisy ranomaso.
Fa nisy fahatsapana hafahafa: fahafantarana fa na dia ao anatin’ny haizina aza, misy olona mahita ny lesoka farany.
Naveriny tao anaty valopy ilay taratasy.
Tsy ho ankehitriny.
Fa indray andro, rehefa ampy taona i Esperanza, dia homeny azy ny safidy hahafantatra.
Tsy hanoratra ny tantara ho azy izy. Fa hanome azy ny marina.
Nandeha ny taona.
Nitombo i Esperanza ho zazavavy hendry, feno fanontaniana sy herim-po.
Indray andro, nijoro teo ambonin’ny havoana kely izy, nijery ny ranomasina.
“Neny,” hoy izy, “matahotra ve ianao taloha?”
Nijery azy i Amelia.
“Eny.”
“Fa nahoana ianao no tsy nijanona natahotra?”
Nitsiky izy.
“Satria rehefa nianjera aho,” hoy izy moramora, “nahita zavatra iray aho. Tsy ny tany no niandry ahy. Fa ny lanitra.”
Nijery azy tsy nahatakatra tsara i Esperanza.
“Midika izany,” hoy i Amelia nanohy, “fa na dia misy manosika anao aza, afaka misafidy ianao ny hanokatra elatra.”
Nitsiky ilay zazavavy kely.
“Dia manana elatra ve aho?”
“Nanana hatramin’ny nahaterahanao.”
Nifampitantana izy roa, nijery ny onja mifamaly amin’ny morontsiraka.
Tsy niverina intsony ny tahotra taloha.
Mbola misy aloka indraindray.
Fa tsy izy intsony no mifehy.
Satria i Amelia tsy ilay vehivavy nianjera fotsiny.
Fa ilay vehivavy nanokatra “parachute”, nanokatra trano, nanokatra lalana.
Ary i Esperanza, zanany, dia tsy vokatry ny ratra.
Fa porofon’ny fanantenana.
Ary na dia mbola hiseho aza ny tafio-drivotra amin’ny ho avy, fantatr’izy ireo izao:
Tsy matahotra ny habakabaka intsony izy ireo.
Satria efa nianatra nanidina.
Comments
Post a Comment