Amelia nianjera teny amin’ny habakabaka, ny rivotra nandona ny tarehiny sy ny vatany, saingy tsy nivadika ho tahotra tanteraka izy. Tao am-paosiny no nisy ilay zavatra natoky indrindra nananany: kitapo kely misy "parachute" manify, natao ho toy ny akanjo ambanin’ny palitao malalany. Tamin’ny fotoana voalohany nahatsikariny fa miova ny fihetsik’i Richard nandritra ny volana vitsivitsy, dia efa nanana ahiahy izy. Tsy nolazainy tamin’ny olona na iza na iza, fa nifanerasera tamin’ny mpiambina mpanao fanazaran-tena izy, ary nosoratan’izy ireo ny drafitra rehetra.
Nisokatra ny “parachute” rehefa nokitihin’i Amelia ny tady manify, ary na dia nianjera haingana aza izy, dia nihena tsikelikely ny hafainganam-pandehany. Nidina tao anaty ala manakaiky ny morontsiraka izy, tamin’ny tany mando sy ravina lena. Tsy mbola afaka nitsangana tsara izy, saingy niaro ny kibo nitrotroana zaza izy tamin’ny sandriny. Nifofotra tamin’ny heriny farany izy ary nahita ilay mpiambina efa nanara-maso tamin’ny alalan’ny fitaovana miafina.
Tsy fantatr’i Richard fa hatramin’ny fiandohana, nanana tambajotra manokana i Amelia, nentin’ny rainy taloha, izay mbola nifandray taminy miafina. Taorian’ny nahafatesan’ny rainy dia navelany ho azy ireo mpiambina miafina sy mpiara-miasa manokana, saingy tsy nampiasain’i Amelia mihitsy, mandra-pahatongan’ny fotoana nahatsapany fa mety ho voafitaka.
Nentina tany amin’ny trano fiarovana miafina i Amelia. Tsy nety niteny izy, tsy nitomany. Ny masony feno herim-po sy fahatezerana. Tao an-tsainy, tsy ny ainy ihany no narovana, fa ny ain’ilay zaza mbola ao an-kibony koa. Ary fantany fa efa nandeha lavitra loatra i Richard tamin’ny drafiny.
Tao amin’ny trano fiarovana, nisy dokotera manokana nijery azy, nanamarina fa tsy nisy ratra lehibe sy fa mbola salama ilay zaza. Nitomany an-kalalahana i Amelia rehefa naheno izany. Tsy noho ny tahotra, fa noho ny hery lehibe tao aminy. Nitory irery izy tamin’io alina io, fa tamin’ny ampitso, lasa vato nitsangana indray izy.
Nandritra izany fotoana izany, niverina tany an-tranony i Richard, faly satria nieritreritra izy fa tanteraka ny drafiny. Nandamina ny tenany izy, nitondra vaovao diso tamin’ny olona fa nisy loza nahazo an’i Amelia teo am-piakarany tamin’ny angidimby. Nihetsika toa mpitondra alahelo izy tamin’ny gazety sy tambajotra sosialy. Nandefa sary tamin’ny "funeral" sandoka izy, nanao kabary mangina milaza fa tsy hay hadinoina mihitsy ny vadiny malala.
Saingy tsy ela dia niova ny zava-drehetra.
Telo volana taty aoriana, nandeha fitsarana tamin’ny raharaha fananan’ny rainy i Amelia. Tsy nampoizin’i Richard fa nisy mpisolovava vaovao nipoitra tao an-dapa fitsarana, nanao antontan-taratasy feno porofo. Ny feo tao an-dapa dia naneno rehefa nandre ilay fanambarana: i Amelia mbola velona.
Niditra i Amelia, nanao akanjo mainty tsotra, miaraka amin’ny kibony lehibe miharihary. Nitomany sy niantsoantso ny olona rehetra. Very tany anaty rivotra i Richard. Nanomboka nangovitra izy, tsy noho ny fahatairana fotsiny, fa noho ny tahotra fa ho latsaka any amin’ny fonja.
Nipetraka teo anoloan’ny mpitsara i Amelia, ary niteny tamim-pahanginana:
— Tsy maintsy tsy ho hadinoina ny zavatra nataon’ny vadiko tamiko. Tsy nataony fotsiny ny namadika ahy, fa ny nanosika ahy sy ny zanakay ho faty. Tsy ho rariny raha mandositra ny sazy izy.
Nasehon’ny mpiambina sy ny porofo rehetra ireo rakitsary sy firaketana an-tsoratra. Tazan’izy ireo tamin’ny fakantsary fiarovana manokana ny fikasana ratsin’i Richard, ny fitsidihany banky miafina, ary ny fomba nanendreny mpisolovava ho amin’ny fandraisana ny lova.
Nitodika tamin’i Amelia ny mpitsara, niteny hoe:
— Ity raharaha ity dia tsy vitan’ny hoe momba ny harena fotsiny. Ity dia raharaha momba ny fikasana hamono olona.
Nisarika sain’ny media maneran-tany ny tantara. Nipoitra tamin’ny lohateny lehibe: “Vehivavy bevohoka nitsangana avy amin’ny fanararaotana: Nivadika ho porofo velona.”
Nidobodoboka i Richard. Nanandrana nionona tamin’ny fianakaviany izy, nilaza fa diso fandray ny olona, fa fitiavana loatra no nahatonga azy ho tezitra. Nefa tsy nisy nino.
Ny andro fitsarana lehibe no lasa fotoana nandresen’i Amelia. Nitsangana izy teo anoloan’ny rehetra, nanao lahateny tsy nisy tahotra:
— Nandritra ny taona maro, nihevitra i Richard fa azony fehezina ny fiainako sy ny safidiko. Fa ankehitriny, ho hitany fa ny fitiavana sy ny herin’ny reny tsy ho resy na oviana na oviana. Tsy ho ahy ihany ity ady ity, fa ho an’ny vehivavy rehetra izay nisedra fanararaotana sy fanaratsiana.
Niaraka nitsangana nidera azy ny olona tao amin’ny efitra fitsarana.
Taorian’izay, nalefa tany am-ponja nandritra ny taona maro i Richard noho ny fikasana hamono olona sy ny fandikan-dalàna ara-bola. Tsy nisy intsony ny fiainana manan-karena tiany. Nanjavona avokoa ny laza sy ny fahefana, sady nosoloan’ny fonja sy ny fanginana mangidy.
Amelia, kosa, nitondra soa aman-tsara ny zanany. Zazavavy kely no teraka, ary nomeny anarana hoe Esperanza. Tsy nisy teny hafa mety kokoa, satria tamin’ny fanandramana rehetra, izy sy ny zanany dia sary miaina amin’ny fanantenana vaovao.
Ny tranony sy ny orinasany dia lasa toeram-pianarana ho an’ny vehivavy tsy manana fiarovana, toerana ahafahana mitady fahaizana sy fahaleovan-tena. Nampiasainy ny harena sy ny tantarany ho toy ny fitaovana hanampiana ireo izay sahirana.
Ary isan-kariva, rehefa mijery ny zanany mandry izy, dia tadidiny hatrany ilay fotoana teny amin’ny habakabaka, ny fotoana nitsapana azy teo anelanelan’ny fahafatesana sy ny fiainana. Tsy manadino izy, fa tsy mamela koa. Ny zava-nitranga dia tsy namadika azy ho fahoriana, fa nanova azy ho reny mahery sy vehivavy matanjaka, izay tsy afaka fehezina na oviana na oviana.
Izany no tantaran’i Amelia, vehivavy iray izay nosakanan’ny fikasana ratsy saingy tsy resin’ny fitiavan-karena, ary nitsangana ho porofo fa indraindray, ny olona izay heverina fa niharan’ny loza, no tena manan-kery hamerina indray ny lanitra manontolo.
Comments
Post a Comment